A gran desilusión. Joseph Stiglitz. Ed. Taurus.

Atopámonos diante dunha publicación de denuncia severa dunha das institucións que dende fai xa varios anos concentra as críticas permanentes e en nada abusivas do movemento "antimundialización": trátase do Fondo Monetario Internacional, máis coñecido como FMI.
O libro de Joseph Stiglitz o proba con contundencia rigorosa e de xeito metódico en cada unha das súas 300 longas páxinas.
Joseph Stiglitz non é un personaxe calquera: trátase dun premio Nobel de economía e especialista na economía da información. Este antigo conselleiro do presidente Clinton, ocupou tamén a responsabilidade de economista doutra institución obxecto tamén de críticas habituais: o Banco Mundial, BM, dende 1997 ata ó ano 2000 en que dimitiu de xeito estrepitoso.
Este cumio de privilexio permitiulle comprobar de cerca os efectos que as políticas de ambas institucións, FMI e BM, inducían nos países emerxentes e sobre todo no caso de Rusia, que no libro mencionado recibe unha particular atención. Máis aló da actitude neocolonial dos seus dirixentes, Stiglitz amosa coa forza que teñen os exemplos concretos, a obstinación que as devanditas institucións, fundamentalmente o FMI, teñen en impor máis alá do sentido común - calidade que parece ser indefendible na razón económica - as mesmas condicións para ter acceso ó outorgamento das axudas: liberalización do comercio, privatización e loita contra a inflación. E esto ó contrario do que tiña sido o leiv-motiv que lle asignara Keynes no momento da súa creación en 1944 : servir de axuda ós gobernos nos seus esforzos de relanzamento económico, coa finalidade de asegurar a prosperidade internacional como medida eficiente de garantía da paz mundial.
Un dos argumentos máis habituais dos chamados "anti" é acusar ó FMI de ser correa de transmisión ó servicio dos intereses das multinacionais e dos países occidentais. Stiglitz, se ben rexeita a contundencia desta aseveración, non deixa de observar e así o sinala, que "se se examina ó FMI como se os seus obxectivos fosen os de servir á comunidade financeira, atopariamos un sentido ás disposicións que adopta, a falta deste obxectivo ás súas decisións parecerían contradictorias e intelectualmente incoherentes".
A GRAN DESILUSIÓN é a toma de conciencia destas motivacións ideolóxicas que dictan as decisións do FMI. Especialista da economía da información Stiglitz é sensible á falta de transparencia da citada institución. Cuestión esta que non deixa de sinalar e que se lle aparece tanto máis insoportable canto é unha esixencia que o propio FMI pide ós países que di pretender axudar.
Un libro que de entrada parecería fóra do circuíto popular, pero que Stiglitz nos demostra como a pesar de, o sobre todo por, ser un Nobel de Economía sabe facerse entender como bo pedagogo, economista e sobre todo trasládanos á necesidade de colocar á xente no centro das decisións económicas.